سرمایه فراموش
شده اجتماعی
بررسی وضعیت اجتماعی منطقه عسلویه از دید یک جامعه شناس جالب توجه است. دکترحسین ایمانی عضو هیات علمی دانشگاه تهران
در مورد وجود آسیب های اجتماعی در این منطقه می گوید؛ اولویت اول در این مناطق استفاده از نیروهای بومی
است زیرا تعلقات اجتماعی کارکرد مهم شان کنترل اجتماعی است. وقتی فرد در یک محیط آشنا قرار می گیرد که دیگران
او را می شناسند بسیاری از ارزش ها و هنجارها را رعایت می کند.
این جامعه شناس
با اشاره به اینکه در محیطی که
افراد با هنجارهای متفاوت وارد آن می شوند هیچ مکانیسم کنترل اجتماعی وجود ندارد، می افزاید؛ این موضوع باعث ازهم گسیختگی اجتماعی می
شود که می توان آن را از طریق آموزش تا حد زیادی کنترل کرد در حالی که متاسفانه این آموزش ها در محیط کار صورت نمی گیرد و همه آموزش ها در راستای افزایش مهارت های کار است.
وی در ادامه به تجربه کشورهای غربی اشاره می کند چرا که در این کشورها «برنامه های آموزشی معطوف به ارتقای مهارت های اجتماعی افراد است و آنها علاوه بر آموزش مهارت کار به کسب تجربه های زندگی نیز توجه زیادی دارند.»
ایمانی وجود شرایطی برای دیدار کارگران با خانواده شان یا ایجاد زمینه نزدیکی افراد به یکدیگر را از راهکارهای کاهش آسیب های اجتماعی می داند و معتقد است؛ سرمایه اجتماعی که در اثر نزدیک تر شدن افراد به همدیگر ایجاد می شود بهترین شیوه برای کاهش افسردگی های ناشی از کار و مبارزه با اعتیاد است.وی سازوکارهایی که کارگرها را به عنوان ماشین در نظر می گیرند، فراموش شده می داند و می گوید؛ باید به فرد احترام گذاشته شود تا محیط کار باعث بالندگی او شود نه اینکه آسیب های مختلف را گریبانگیر او کند.این جامعه شناس با اشاره به مدل های مرسوم مدیریت نیروی انسانی در دنیا می گوید؛ مدیریت ژاپنی افراد را به گروهای کوچک تقسیم می کند تا از ظرفیت های آنان استفاده کند. مدیریت امریکایی با توجه به فردیت کارگران آنها را تشویق می کند و شرایط دیدار آنها با خانواده شان را مهیا می کند و مدیریت اروپایی تعلقات اجتماعی و ارتباطات خانوادگی را گسترش می دهد. باید برای شرایط اجتماعی متفاوت الگوهای مطالعه شده فراهم شود که متاسفانه ما شاهد چنین اتفاقی نیستیم.
خلاصه هاي بيشتر در باره اينسرمایه فراموش شده اجتماعی