بندهش کتابی از منابع پهلوی اساطیر ایران باستان است. این اثر نیز مانند اغلب کتب پهلوی از مجموعه ای از مطالب گوناگون که با
هم تلفیق شده اند، گرد آوری شده است. تالیف کتاب مربوط به اواخر دوره ی ساسانی است اما گردآورنده و نویسنده ی نهایی آن فرنبغ دادگی است که طبق مدارک در قرن سوم هجری،نهم میلادی، می زیسته است. مهمترین منبع بندهش احتمالا "دام داد نسک" بوده است که بنا به خلاصه ای که از آن در کتاب هشتم "دینکرد" آمده است. درباره ی آفرینش بوده است. همچنین می توان گفت اساس بندهش ترجمه ها و تفسیر اوستا بوده است. ( تفضلی،احمد،ص 144-141)بندهش که تلفظ فارسی میانه ی آن Bun-dahišn است که از دو جز bun به معنای بن و آغاز، و dahišn برابر واژه ی دهش در فارسی، به معنی آفرینش،ترکیب شده است و به معنای آفرینش آغازین است. اما این نام به این معنا نیست که مطالب کتاب تنها درباره ی آفرینش باشد بلکه بخش زیادی از آن به پایان جهان نیز می پردازد. این احتمال هم وجود دارد که نام اصلی کتاب «زند آگاهی» باشد که در آغاز کتاب به آن اشاره می شود. زند از واژه ی اوستایی zanty به معنای شناخت آمده است.که در ادبیات پهلوی به معنی شرح و تفسیر است و گاهی هم زند معنی اوستا می دهد پس می توان گفت در مجموع به معنی آگاهی بر دانش اوستا و تفسیر آن است.(بهار،مهرداد،پیشگفتار بندهش،ص6-5)
مطالب مورد بحث بندهش را می توان به صورت خلاصه این چنین دسته بندی کرد:
هرمزد و اهریمن و آفرینش مینویی و مادی هرمزد و آفرینش مینویی و مادی اهریمن در مقابل آن /اطلاعات جغرافیایی،جانور شناسی، قوم شناسی/تاریخ/پیشگویی ها/نجوم و تقویم/دودمان شناسی (بهار،مهرداد،پیشگفتار بندهش،ص13-11)
در آخر نکته جالبی وجود دارد که جوزف کمبل به آن اشاره می کند و آن هم مربوط به بخش پیشگویی های بندهش است که روایتگرپایان جهان و نابودی نیروهای اهریمنی است، او معتقد است هم در بندهش و هم در تورات سقوط پاسخی است برای معمای اخلاقی "شر"در جهان. اما با دو نگرش کاملا متفاوت روبه رو هستم. در تورات سقوط از انسان آغاز می شود، انسانی که با نافرمانی برای خودش و طبیعت مصیبت هایی به بار آورده است. اما در بندهش و به طور کلی اساطیر ایرانی به "شر" و بدی از دیدگاه کیهانی نگریسته می شود که مقدم بر سقوط انسان است و در واقع سقوط انسان نهایت و اوج این اتفاق است. و همچنین ایده ی رهایی و نابودی شر نیز جنبه ی کیهانی دارد و نه جنبه ی سیاسی و این رهایی پس از به پایان رسیدن دوازده هزار سال است که هرمزد از پیش به آن آگاهی دارد.(کمبل،جوزف، اساطیر ایران و ادای دین،ص37-34)