در زبان qvt موضوع مورد پردازش یک - یا بیشتر - مدل هستند. مدلها می توانند توصیفگر هر چیزی باشند ولی لازم است که بر اساس یک تعریف دقیق ریاضی یا نرم افزاری ایجاد شده باشند. مثلن بر اساس UML. به صورت ساده از یک مدل مرجع بر اساس تعدادی قوانین نگاشت (mapping) عناصر مدل مقصد ساخته می شوند. برنامه های این زبان می توانند به دو صورت عملیاتی (Operational) یا رابطه ای (Relational) نوشته شوند. بیشتر برنامه نویسان با مدل عملیاتی راحتتر هستند ولی مدل رابطه ای دارای مزیتهایی است از جمله اینکه نوشتن وارون برنامه - یعنی برنامه ی که از مدل مقصد به مدل مرجع برسد - ساده تر می شود (مهندسی وارون).
تولید و توسعه ی برنامه به روش qvt نیازمند آن است که مدل مرجع و مقصد تعریف شده باشند. در حال حاضر این زبان بیشتر برای کاربرد تولید نرم افزار به روش مدل رانه (Model-Driven) به کار می رود. باید توجه داشت که این زبان به خودی خود قادر به تولید برنامه های نرم افزاری قابل اجرا نیست ولی می تواند برای سرعت دهی به فرآیند تولید نرم افزار به کار رود. در این صورت یک روش استفاده این خواهد بود که مدل تحلیل به عنوان ورودی داده می شود و بخشهایی از مدل طراحی به صورت خودکار توسط برنامه ای به زبان qvt تولید می شود.
برخی از کاربردهای قابل اشاره عبارتند از:
- تولید خودکار مدل رابطه ای داده ها از مدل کلاس UML
- تولید خودکار ماشین حالت (State Machine) از موارد کاربری (Use Case)
- تولید خودکار مدل طراحی بر اساس الگوهای طراحی (Design Patterns)